Vicdanın onaylamadığı bir barış da af ve infaz düzenlemeleri de kalıcı bir barışı getirmez. Ülkenin topyekün bir barışa, huzura ihtiyacı var. Bunun önündeki en büyük engel de kanaatince siyasi iktidardır. Çünkü iktidar bütün toplumsal muhalefetle adeta savaş halindedir; en haklı, en meşru talep ve eylemler bile şiddetle, yargı sopasıyla bastırılmaktadır. Bu itibarla bugünkü sürecin (adı her neyse) 2015 yılında iki seçim arasındaki “istikşafi” görüşmeler gibi “oyalayıcı” olduğunu düşünüyor, bu konuda iktidarı samimi görmüyorum. Maksat, muhalefet partilerini oyalamak ve gerçek gündemi, asıl sorunları unutturmaya çalışmaktır.